Eerste dagen Sumatra
Vandaag vliegen we van Medan naar Banda Aceh om vanuit daar de ferry te nemen naar Pulau Weh. We zitten nu op het vliegveld en hebben mooi de tijd voor een update
Medan 14-02-2010
Na een korte vlucht kwamen we aan op het vliegveld(je) van Medan. Eenmaal buiten was het, wederom, verstand op nul en lopen want anders werden we belaagd door taxi chauffeurs. Toen we even hadden rondgelopen en wat taxi chauffeurs hadden gesproken kwamen we bij een aardige man uit die ons bij het gewenste hotel afzette. Dit hotel bleek echter dubbel zoveel te kosten als wat op de website stond dus gingen we, op advies van de taxi chauffeur, naar een ander hotel. Gelukkig hebben ze hier een lekker bed, airco en warm water. Dat konden we wel gebruiken na de slechte voorgaande nachten.
's Avonds bleek de kamer echter een mierenprobleem te hebben. Er liep een heel leger mieren van het plafond langs de muur en achter het bed langs. We zijn wel iets gewend maar dit vonden we een beetje ver gaan, ook omdat het niet een heel goedkoop hotel was. Pas nadat Bas een mier had nagetekend (geprobeerd), snapte ze bij de receptie wat er was en konden we naar een andere kamer.
Medan 15-02-2010
Omdat we gisteren al hadden gezien dat Medan niet veel bijzonders was, besloten we om plannen te maken om ergens anders naartoe te gaan. Medan zelf is de grootste stad van Sumatra en hoewel het hier ook druk is, is het gelukkig niet zo extreem als Jakarta. Toch is en blijft het een grote(re) stad en na een aantal grote steden achter elkaar zijn we toe aan iets anders. We hebben uiteindelijk besloten naar Banda Aceh (noord Sumatra) en vanuit daar naar Pulau Weh te gaan. De keuze ging tussen 14 uur in de bus voor 2 euro p.p. of 1 uur in het vliegtuig voor 20 euro p.p. Ondanks dat we de tijd hebben, hebben we toch voor het laatste gekozen omdat we niet zoveel zin hebben in 14 uur bus. Pulau Weh is het klein eiland ten noorden van Sumatra en het staat bekend om haar natuur, de rust, weinig toerisme en zon, zee, strand. Daarnaast is het een super locatie voor snorkelen/duiken.
Na verschillende reisbureautjes te hebben bezocht (via internet boeken kon voor deze vlucht niet), besloten we om te boeken. Toen de medewerkster voor ons ging bellen bleek de prijs ineens gestegen te zijn. Later werd ons verteld dat het via online systemen gaat en de prijs in principe per minuut kan verschillen, dat maakte het niet bepaald makkelijker. Na wederom wat bezoekjes bij reisbureautjes, besloten we om nog een dag in Medan te blijven (we hebben geen haast) omdat de vlucht voor 17-02 een stuk goedkoper was.
We hebben gelukkig ook hier weer een leuk restaurantje gevonden. Het ligt pal naast de ‘Zwarte Moskee' en dat hebben we geweten. Vanavond zaten we er toevallig net toen het avondgebed startte. Er staan bij de moskee twee torens met daarna ongeveer vijf luidsprekers zodat men het tot heel ver kan horen. Voor ons was dit niet echt leuk want we konden elkaar nog maar amper verstaan. Volgende keer dus maar voor/na de gebeden!
Medan 16-02-2010
Medan zelf is, zoals we eerder al zeiden, niet veel bijzonders. Daarom doen we ook niet zo veel, een dag bestaat uit een beetje rondlopen, kijken, relaxen en eten. Ook is Bas de laatste dagen niet helemaal goed te pas (niet echt ziek maar wel verkouden, hoofdpijn etc.), even rustig aan komt dus wel goed uit.
Vandaag zijn we nog op zoek gegaan naar snorkelspullen. Dan merk je ineens weer dat sommige dingen echt niet in verhouding staan. Voor een simpel setje durft men hier al meer te vragen dan dat een (relatief) luxe hotelkamer kost (ruim €20,-). Later vonden we wel goedkopere maar we hopen op Pulau Weh meer geluk te hebben, mochten we niks vinden dan huren we het gewoon.
Het is echt goed te merken dat het op Sumatra véél minder regent dan op Java. Vanochtend werden we wederom wakker met een strak blauwe lucht, hoewel het 's middags iets meer betrekt hebben we nog geen regen gehad.
Medan 17-02-2010
De laatste dagen hebben we zo goed als besloten dat we ons ‘reisschema' (in hoeverre we die hebben en die vast staat) om gaan gooien. In Nederland hadden we al een vlucht geboekt van Jakarta naar Bangkok voor 16 maart, voor een visum heb je namelijk een uitgaande vlucht nodig. Nu gaan we alleen veel sneller door Indonesië heen en we vinden het zonde om de resterende tijd niet te benutten. We hebben al geïnformeerd bij Air Asia naar de mogelijkheden voor het veranderen van de vlucht, helaas kan alleen de datum verzet worden. Dan komt het volgende, er zitten kosten aan het verzetten van de vlucht en we moeten eerst ook nog terug naar Jakarta. Waarschijnlijk gaan we de oversteek maken per ferry naar Maleisië. Dit kost veel minder en zo kunnen we ook nog Maleisië mee pakken. Zo denken we er nu over, maar we hebben geen vast plan dus niets staat helemaal vast
We hebben heel veel zin om naar Pulau Weh te gaan (voor de geïnteresseerden, google maar eens
Tot de volgende keer!
Liefs,
Maaike & Bas
Laatste dagen Java.
Vanaf het Soekarno-Hatta vliegveld in Jakarta een update van onze laatste dagen op Java. Veel leesplezier!
Bandung 12-02-2010
Na een mooie treinreis van 8 uur kwamen we aan in Bandung. Onderweg was het al veel aan het regenen dus we waren al voorbereid op regen in Bandung. Eenmaal aangekomen regende het hard. Wegen stonden blank en de meeste mensen hadden paraplu's, voor ons een teken dat regen daar vaker voorkomt. Na een tijdje gewacht te hebben totdat de regen minder zou worden (wat het niet werd) zijn we naar een hotel gelopen. Toen we het hotel en de kamer zagen werd het meteen duidelijk in wat voor een luxe we de laatste dagen hadden geleefd in Yogyakarta (voor 3 euro meer). Dit hadden we wel verwacht en zoveel luxe moet natuurlijk ook geen gewenning worden.
Toen we hadden geïnformeerd naar het weer bleek dat het elke dag vanaf ongeveer 14.00u (hard) regent. Bandung stond verder niet hoog op ons lijstje, het was meer dat we er langs kwamen en er misschien wel wat te zien was (o.a. vulkaan en natuur). Aangezien we eerdere ervaringen hebben met een vulkaan in de regen en er nog meerdere zullen volgen was voor ons de keuze snel gemaakt. Morgen gaan we richting Jakarta. We moesten nog eten dus gingen we in de stromende regen op zoek naar een geschikt restaurantje. Helemaal nat kwamen we in een chinees restaurant terecht, lekker gegeten. Daarna terug, filmpje gekeken en op tijd naar bed.
Bandung & Jakarta 13-02-2010
De planning was om rond 12.00u de trein te nemen richting Jakarta. Aangezien we al om 06.30u wakker waren besloten we de trein van 08.45 te nemen, 12.00u stonden we op het station in Jakarta. Hier wederom regen dus op zoek naar een taxi. Helaas woekerprijzen (regen en op het station) dus besloten we een stukje te lopen. Even later zaten we in een soort van tuktuk gepropt op weg naar een straatje met veel hotels. Omdat het nog steeds regende bleef Maaike op een droge plek bij de tassen en ging Bas op zoek naar een hotel. Ondertussen werd Maaike verteld dat het vele regenen kwam doordat het dit weekend Chinees Nieuwjaar is. Dat zou voorspoed met zich mee brengen.
Tijdens de rit naar Gunung Bromo (vulkaan) vertelde een Nederlandse backpacker dat zij Jakarta verschrikkelijk had gevonden, het werd Maaike snel duidelijk waarom. Als vrouw wordt je in Indonesië sowieso al anders behandeld en Bas was nog maar net weg en de opmerkingen/kansloze gesprekken begonnen al: ‘do you really love him?', ‘i have a girlfriend from Amsterdam, you look just like her', etc. Zoals we al zeiden, kansloos. Na een paar keer heen-en-weer lopen tussen verschillende hotels besloten we om, wederom, voor de goedkoopste optie te gaan en weer wat te besparen. Hier betekent dat: vieze badkamer met koude douche (pijp uit de muur), WC die niet doorspoelt, geen wastafel, geen lakens op de bedden en een klein bed met dun matras. Helaas was het dit of echt véél duurder en zelfs dan was het minder mooi dan in Yogyakarta. Ook in Jakarta hadden we het dus al snel gehad, niet alleen met de mensen maar ook met de stad zelf.
Jakarta valt het beste omschrijven als heel veel beton, vuil, auto's en brommers (en andere voertuigen), smog, etc. Al snel werd voor ons duidelijk dat dit puur een stop-over zou worden. 's Middags boekten we direct een vlucht naar Medan (noord Sumatra), voor de volgende dag. We waren allebei moe van twee reisdagen en slecht slapen, maar we wilden toch nog iets gaan doen. We zijn toen gaan lopen naar het onafhankelijkheidsmonument in Jakarta, een grote pilaar met een gouden vlam erop. Zelfs in een stad als Jakarta (met bijna 9 miljoen inwoners!) en waar we verwacht hadden dat ze wel wat waren gewend qua toeristen, waren we net beroemdheden. Het begon al met de hele tijd ‘Hello mister & misses. How are you?' en al snel daarna werden er (stiekem) foto's van ons gemaakt. Bas zijn antwoord hierop was, foto's terug maken! Dat zagen ze niet aankomen en moesten ze wel om lachen.
Even later kwam een jonge op Bas af met de vraag of hij een foto wilde nemen van zijn familie, natuurlijk wilde hij dat. Snel daarna werd duidelijk dat het de bedoeling was dat wij met zijn hele familie op de foto gingen! Daar stonden we dan, voor het monument op de foto met een Indonesische familie. Na een paar foto's werden we door iedereen uitgebreid bedankt. Het is wel grappig, maar we kunnen er maar niet aan wennen. Stel: hang je daar, in een Indonesische huiskamer..
Jakarta 14-02-2010
's Ochtends waren we weer vroeg op en na een simpel ontbijt weer snel op zoek naar een taxi, liever wachten op het vliegveld dan blijven in het hotel. Ons plan was om van het hotel met een taxi naar het treinstation te gaan, om daar de bus te nemen naar het vliegveld (+/- 35km). Al snel sprak een taxichauffeur ons aan die ons voor hetzelfde geld als de bus wilde brengen naar het vliegveld, dit was ongeveer drie keer zo weinig als er bijv. in de Lonely Planet staat. We dachten even na en besloten het maar te doen. Uiteindelijk geen slechte keuze want we werden recht voor de juiste terminal afgezet en er was geen gedoe achteraf, gewoon betalen en klaar (ongewoon voor hier). Nu zitten we al een paar uur in de ‘Executive Lounge', voor zo'n 8 euro met z'n tweeën kunnen we eten en drinken pakken wanneer en hoe vaak we willen. Daarnaast is er gratis draadloos internet. Om 15u vliegen we en dan zijn we rond 17.30u in Medan.
We zijn heel benieuwd naar hoe Sumatra is, we hebben er veel (mooie en vooral positieve) verhalen over gehoord. De reis door Indonesie gaat tot nu toe veel sneller dan we gepland hadden. We zijn al druk bezig met het overwegen van mogelijkheden om langer naar Thailand en/of naar Maleisië te gaan. Dit reizen (o.a. zonder vast reisschema) is precies wat we voor ogen hadden en bevalt ons dan ook zeer goed. We doen echt gewoon wat we willen / waar we zin in hebben en zien het allemaal wel, heerlijk! We'll keep you posted
Liefs,
Maaike & Bas
Leuke dagen in Yogyakarta
We vonden het, voor de afwisseling
Surabaya & Yogyakarta 7-2-2010
's Ochtends om 6u ging de wekker want om 7u moesten we al weer in de trein zitten, dit keer richting Yogyakarta! Op het station hebben we nog wat lekkere broodjes gehaald bij, hoe grappig, de Holland Bakery. Na een treinreis van dik 5u kwamen we aan in Yogyakarta en gingen we op zoek naar een hotel. Toen we wat rondgevraagd hadden en verschillende hotels hadden bekeken konden we voor een leuke prijs in een erg mooi hotel. Het is een hotel met alles erop en eraan, zwembad, airco, warmwater, lekker bed, balkon, internet, goed ontbijt, afternoon tea met plaatselijk lekkernij, tv, etc. Erg genieten dus! Het maakt het extra leuk dat het niet eens het duurste hotel is tot nu toe! 's Middags hebben we gerelaxt en 's avonds lekker gegeten bij ViaVia, een aanrader van de Lonely Planet (zit naast ons hotel).
Yogyakarta 8-2-2010
Rond 4u 's ochtends werden we wakker door het gejengel van de moskees. Dat is hier de normaalste zaak van de wereld maar wij moeten er nog aan wennen, zeker als er één dichtbij is. Vanavond dus maar oordopjes bij de hand! Gelukkig konden we later nog even wat slapen. Na een heerlijk ontbijt, speciaal voor ons klaargemaakt aangezien we de enige zijn in dit hotel, zijn we op pad gegaan. Toen we het hotel uit liepen stond er al een Becak (een fiets met een bankje ervoor, zelfde als een Riksja). Na wat onderhandelen waren we al snel onderweg naar het centrum. We hebben een paar uur rondgelopen in de hoofdstraat en zijn in wat bazaars en winkelcentra geweest. Vervolgens zijn we naar het Waterpaleis van de sultan gegaan. Dit was wel leuk om gezien te hebben maar was niet spectaculair. Nu zitten we lekker in een schommelbank bij het zwembad te internetten en typen. Morgen gaan we een scooter huren om op eigen gelegenheid naar Borobudur en Prambanan te gaan. Borobudur is één van 's werelds grootste Boeddhistische heiligdommen (tevens werelderfgoed) en Prambanan is het grootste Hindoe-Javaanse tempelcomplex in Indonesië. Wordt vervolgd!
's Avonds straat ons nog een onverwachte maar zeer aangename verrassing te wachten. De hele dag waren ze in het hotel al bezig met voorbereidingen voor één of ander feest. Na wat navragen bleek het te gaan om ‘just a buffet', tamelijk vaag.. Toen de gasten waren gearriveerd zaten wij voor onze hotelkamer, op de 2e verdieping, te internetten en ondertussen de boel te bekijken. Op een gegeven moment kwam één van de medewerkers van het hotel naar boven, zij nodigde ons uit om ons bij de gasten te voegen. Wij waren verbaasd en gingen ons meteen omkleden, toen we beneden kwamen werd ons gevraagd om ook mee te eten van het buffet. Omdat we nog steeds niet precies wisten wat er gaande was vroegen we haar dat meteen. Het bleek om de officiële opening te gaan van het hotel en de gasten waren, voor hun, belangrijke mensen uit de branche. Het hotel bestaat al langer maar was voorheen een guesthouse. Ze hebben eerst de boel opgeknapt en vandaar de latere officiële opening. Na voorgesteld te zijn aan de baas hebben we mogen genieten van het heerlijke buffet. Dit bestond uit allerlei Indonesische gerechten. Er was ook live muziek en in de loop van de avond kwam die zelfde medewerkster Bas vragen of hij misschien wat wou zeggen over het hotel voor de gasten. Na kort aarzelen kon hij dit natuurlijk niet af laten weten en even later stond hij met een microfoon in zijn hand om wat te zeggen. Toen de gasten weg waren zijn wij nog even een biertje gaan drinken in een bar hier in de buurt.
Borobudur & Prambanan 9-2-2010
Vanochtend zijn we op tijd opgestaan omdat we een scooter wilde huren om daarmee naar de Borobudur en Prambanan te gaan. Na wederom een heerlijk ontbijt gingen we naar de verhuurder aan de overkant. Voor nog geen drie euro hadden we de hele dag een scooter (inclusief twee helmen) ter beschikking, uiteraard moesten we benzine wel zelf betalen (uiteindelijk ongeveer een euro). Het avontuur kon beginnen en we waren klaar om ons te mengen in de dagelijkse drukte van de stad. Gelukkig had Bas voor vertrek nog zoveel mogelijk kaarten gedownload voor navigatie op zijn telefoon. Wat we deden was dat diegene die achterop zat een oortje in had waardoor die de navigatiestem kon horen en zo aanwijzingen kon geven aan diegene die reed. Ideaal! Het links rijden vroeg enige gewenning, net als het scooter rijden en het verkeer, maar dat ging al snel goed. Het is overigens niet echt een scooter te noemen want ze kunnen makkelijk 100km/u. We kregen snel de smaak te pakken en kwamen na ongeveer een uur en +/- 50km rijden aan bij de Borobudur. Eerst de scooter bij de bewaakte stalling gezet en toen op naar de kaartverkoop (langs alle verkopers uiteraard). Eerder waren we al getipt dat studenten maar de helft hoefden te betalen en gelukkig had Bas zijn schoolpas van vorig jaar bij zich en dat werkte, dus dat was alweer 1 kaartje voor de helft! Hoewel de entreeprijs (+/- 11 euro, vol tarief p.p.) totaal niet in verhouding staat met andere prijzen hier was het absoluut de moeite waard en was het zeer indrukwekkend (zie foto's).
Op de Borobudur was het bloedheet en daarom zijn we niet heel lang gebleven en verder gegaan naar Prambanan. Dit bleek voor een groot deel dezelfde weg terug, dat mocht de pret niet drukken! Toen we net weg reden zagen we in de verte een donkere wolk en na ongeveer een kwartier geschuild te hebben voor een typische regenseizoenbui, waren we weer onderweg. Met rijden wisselden we elkaar af en het was echt een super ervaring. Als voetganger hebben we ons vaak genoeg afgevraagd hoe je hier in vredesnaam kon rijden maar nu we het zelf hebben meegemaakt werd alles duidelijk. Het is, hoe raar het ook klinkt, echt een soort systeem. Iedereen rijdt door elkaar maar er gaat zelden iets fout (ook niet bij ons). Het heerlijke gevoel van het rijden op zo'n motorscooter smaakt absoluut naar meer!
Eenmaal aangekomen bij Prambanan (+/- 60km rijden) besloten we om hier niet naar binnen te gaan. Voor dit tempelcomplex werd namelijk wederom zo'n uitverhouding entreeprijs gevraagd en dat vonden we het niet waard (aangezien we ook al de Borobudur hadden gezien). We hadden nog wel van iemand gehoord dat er nog een tempel vlakbij was die nog in restauratie was, maar waar je voor weinig bij mocht. Dit bleek inderdaad het geval en we waren blij dat we naar deze tempel waren gegaan. In 2006 is er een aardbeving geweest waardoor deze tempel ernstig beschadigd is geraakt. Het was erg bijzonder om te zien dat men al een deel gerestaureerd had maar dat er ook nog honderden (zo niet duizenden) stukken verspreid lagen die allemaal nog ergens onderdeel van waren. Prambanan ligt maar zo'n 18km van ons hotel vandaan, na ongeveer een half uur waren we weer terug. Na onszelf op een lekkere lunch te hebben getrakteerd en nog wat kleren gewassen te hebben, zijn we weer gaan relaxen in het hotel. We hebben overigens besloten om hier nog een nachtje extra te blijven (in totaal dus vier nachten), het bevalt ons hier erg goed!
Yogyakarta 10-02-2010
Vandaag hadden we gepland als chill-dagje, dus lekker een beetje zwemmen en relaxen. Helaas had het weer andere plannen en begon het al rond een uur of 12 's middags dicht te trekken. Omdat we nog wat info nodig hadden over de komende treinreis en we nog een simkaart wilden kopen hebben we een becak naar het station genomen. Eenmaal bij de ‘Reservasi Tiket' werd al snel duidelijk dat onze plannen wederom zouden veranderen en we nog sneller door Java zouden gaan reizen. Een treinkaartje naar de voorgenomen bestemming (strand) was net zo duur als een treinkaartje naar Bandung (nog een stuk verder), van het strand naar Bandung was dan weer hetzelfde. Daar kwam dan nog bij dat we niet helemaal met de trein naar het strand konden en er dus ook nog kosten voor een bus o.i.d. bij zouden komen. Aangezien het hier regenseizoen is (minder kans op goed strandweer) en het hier ons wel bevalt, besloten we om nóg een extra nachtje hier te blijven en dan overmorgen met de trein naar Bandung te gaan, het strand komt dan nog wel (we hebben nog even te gaan
Toen we een simkaart hadden gekocht (zie eerdere bericht voor info) begon het ontzettend hard te regenen. Na het betere onderhandelen vonden we een becak die ons voor het gewenste bedrag naar ons hotel wilde brengen. Al snel bleek waarom hij akkoord was gegaan, hij wist niet waar het hotel was (ondanks het adres op de sleutel die we hem meerdere keren lieten zien). Na twee keer geprobeerd te hebben ons totaal ergens anders af te zetten kwamen we bij ons hotel aan, waar hij nog even probeerde 2,5x zoveel te vragen voor de rit. Uiteraard gingen wij daar niet mee akkoord, eigen schuld, dikke bult!
Het einde van de dag dreigde nog even een stempel op de dag te drukken omdat de laptop uit Bas zijn handen glipte en zo met een knal op de grond viel. Gelukkig deed hij het nog, toch een engeltje op onze schouders?
Yogyakarta 11-02-2010
Vandaag hadden we geen plannen, dus na het ontbijt zijn we er eens even goed voor gaan zitten met de Lonely Planet en wat folders. Hier in de buurt (+/- 25km) bleek nog een vulkaan te zijn en al snel waren we weer onderweg op de motorscooter! Toen we, volgens de navigatie, op de bestemming aankwamen was er niet veel bijzonders te zien. Na wat nazoeken bleek dat we naar een verkeerde berg waren genavigeerd (onze fout, niet van het navigatiesysteem
Dat was het weer voor nu, tot de volgende keer!
Sampai jumpa (tot ziens),
Maaike & Bas
Mobiele nummer(s), bellen en sms-en Indonesie.
Hallo allemaal,
Even een berichtje tussendoor over onze bereikbaarheid op onze mobiele telefoons. We hebben vandaag een Indonesische simkaart gekocht, het nummer is: 081 328 647585. Op de link hieronder staat uitgelegd hoe jullie ons goedkoop kunnen bellen (9 ct/min), houdt er rekening mee dat er nog wel een landnummer voor moet (0062) en je dan de 0 van 081 weg moet laten (als het goed is).
http://www.hallobuitenland.nl/goedkoop-bellen-naar-indonesie
Wat betreft sms-en, het is het makkelijkste om op Maaike haar Nederlandse 06-nummer te sms-en. Daarnaast kan het zijn dat we een keer sms-en met het Indonesische nummer. Sms hier dan NIET naar terug (dus ook niet beantwoorden), want dat kost jullie extra geld (internationaal).
Groetjes,
Maaike & Bas
P.S. Het is hier wel 6u later
Oost-Java
Vandaag wederom een lang verhaal zodat we voorlopig weer even bij zijn
Banyuwangi, de trein & Probolinggo 5-2-2010
Vanochtend ging om 6.50u. de wekker want we zouden om 8u. worden opgehaald door de bemo (zelfde als gisteren) om naar het station te gaan waar om 9u. de trein zou vertrekken. Net op het station aangekomen werden we direct aangesproken door een medewerker op het station, dat Hari achter was. Wij dachten dat hij zich vergistte want we hadden gisteren al afscheid genomen van Hari omdat hij vandaag pas om 13u. zou beginnen. Toen we het perron op liepen stond Hari daar inderdaad, hij had zijn dienst geruild om ons nog te kunnen zien. Na wat gepraat te hebben in de controlekamer werden we aan al zijn collega's voorgesteld (Hari is de chef) en wilde wederom iedereen met ons op de foto. Het is erg apart om mee te maken dat iedereen met ons op de foto wil alsof we beroemdheden zijn, daarnaast zijn we ook nog eens veruit de jongste. Wederom een bijzondere ervaring!
Om 8.50u. stapten we in de trein richting Probolinggo. We hadden de ‘duurste' kaartjes (ong. € 7,- p.p. en ong. € 1,- duurder dan een lagere klas) genomen zodat we airco en lekkere stoelen hadden, het is namelijk een reis van vijf uur. We zitten nu in de trein en genieten van het uitzicht. De trein rijdt door rijstvelden, dorpjes, akkers, etc.
Probolinggo 5-2-2010
We zijn aangekomen in Probolinggo. Na eerst wat bij het station gegeten te hebben, wilden we naar het busstation om vanaf daar richting Bromo te gaan. Gunung Bromo is een actieve vulkaan en één van de toeristische trekpleisters op Java. We merkten al snel dat de meeste mensen slecht Engels kunnen, zo ook onze bemo chauffeur. Ondanks dat een lokale man ons hielp met het aanhouden van een bemo kregen wij het niet voor elkaar om eerst bij een pinautomaat te stoppen, al was dit van te voren afgesproken (eerst ATM, dan busstation). Na veel onduidelijkheid werden we afgezet bij een kantoortje met een man die wel goed Engels kon. De eerste minuten daarna gingen heel snel: de man schoot het geld voor de bemo voor, Bas ging achterop de scooter mee naar een pinautomaat, Maaike wachtte met de tassen en kort daarna zaten we samen in het kantoortje. Het begon allemaal heel vriendelijk met ‘allein informasi..'. Nou dat hebben we geweten!
Voor een goede deal kon hij alvast een jeeptour regelen om de volgende ochtend eerst naar een uitkijkpunt ('s ochtends om 5u, altijd mooi weer) te gaan voor zonsopkomst en daarna naar Bromo zelf om vervolgens weer te worden afgezet bij het hotel. We gingen met openbaarvervoer (weer wat anders dan de bemo) de bergen in. De regel blijkt hier te zijn dat het busje pas weg gaat als die vol is, en vol is hier ook echt vol! Na 1,5u wachten en eindeloos bewonderd te zijn door lokale mensen, begonnen we eindelijk aan de rit. Deze valt het beste te omschrijven als: slingerweggetjes, mist, regen, mist, ruitenwisser die eraf valt, mist, bagage op het dak, mist en vooral nog veel meer mist (oud-en-nieuw taferelen). We zaten in het busje met nog een paar andere backpackers. Dat was wel leuk want zij gingen richting Bali en hadden Sumatra en Java al gehad, zo konden we ervaringen uitwisselen. Omdat wij nog geen hotel hadden zijn we met twee van hen naar een hotel gegaan. Ze hadden hier een standaard kamer (soort stal met matrassen) wat voor ons geen optie was. Daarnaast was er een grotere kamer met twee tweepersoonsbedden, al was die3x zo duur. Een Duits stel (ook uit het busje) zochten ook een kamer dus besloten we de kamer te delen. Vanaf het moment dat we aankwamen werden we aangesproken met ‘rent a jacket? Bromo very cold!'. Zij liepen daar al met dikke winterjassen, mutsen, sjaals etc. terwijl wij gewoon met korte broek en korte mouwen liepen en het echt NIET koud hadden. Na wat met elkaar gegeten te hebben zijn we naar bed gegaan.
Cemoro Lawang, Gunung Bromo, Probolinggo & Surabaya 6-2-2010
Om half 4 ('s ochtends!) zouden we gewekt worden door iemand van het hotel, zodat we om 4u met de jeep mee konden. Er werd geklopt.. er klonk een zacht ‘excuse me, mister?'.. Wij vroegen om een momentje, deden het licht aan, gordijn opzij, wie stond daar? ‘Jacket please?', het was toen nog maar half 3! Hoe halen ze het in hun hoofd om ons daarvoor wakker te maken. Om 4u zaten we in de jeep, met z'n zessen waar vier normaal zou zijn, onderweg naar het waanzinnige uitkijkpunt. Daar aangekomen moesten we ons eerst een weg banen langs tientallen ‘rent-a-jacket' of ‘koop-een-muts-want-het-is-zo-koud' mannetjes. Het sleutel woord voor onze tour hebben we eerder al laten vallen, mist. Je zag helemaal, maar dan ook echt helemaal, niets! Één groot wit vlak waar we ongeveer een uur lang tegenaan hebben zitten kijken. Tussendoor lopen de verkopers doodleuk met ansichtkaarten rond van hoe het zou moeten zijn, niet grappig. Later hoorden we via-via dat het de afgelopen twee weken al zo scheen te zijn en dat men het beste in augustus terug kon komen. We voelden ons dus mooi afgezet door die man met zijn ‘altijd mooi en goed uitzicht om 5u'.
We hadden het allemaal flink gehad en zaten even later in de jeep naar Bromo. De chauffeur verzekerde ons dat het daar niet mistig zou zijn. Dat bleek te kloppen en zo zijn we met z'n allen langs de vulkaan omhoog gelopen om de krater te bewonderen. Van te voren waren we van plan om met een paard omhoog te gaan, dit hebben we niet gedaan omdat het weinig met paardrijden te maken had. Er waren wel tientallen (zo niet honderden) mannetjes met paarden, of beter gezegd pony's. Die sukkelden dan achter elkaar aan de berg op tot je bij een trap kwam voor het laatste deel. Ondanks dat het 's ochtends niet mee zat was het uitzicht boven heel mooi en was het een ervaring om in een actieve vulkaan te kijken. Helaas kon je geen lava o.i.d. zien, maar je hoorde het wel borrelen (kokend geluid) en er was vooral veel damp.
Terug bij het hotel waren we met stomheid geslagen toen bleek dat we vanaf daar een waanzinnig uitzicht hadden op de vulkaan! Dit wisten we niet want we waren 's avonds in de mist en in het donker aangekomen en 's ochtends in het donker weggegaan. Ondertussen hadden we al van de anderen gehoord dat zij de tour inclusief het ‘openbaar vervoer' hadden, waar wij dat nog moesten betalen. Dit terwijl de, inmiddels beruchte, man in het kantoortje ons had gegarandeerd dat het echt de beste prijs was. Sterker nog, hij zei tegen ons dat als we het goedkoper konden krijgen wij het verschil dubbel (!) terug zouden krijgen. We dachten dat het busje op de heenweg vol zat toen we met er met ongeveer 11 in zaten.. De terugweg zaten we er met meer dan 20 (!) mensen in, de jongens die de bagage regelden zaten op het dak.
Eenmaal veilig beneden, besloten met z'n allen de man van het kantoortje aan te spreken. Hij had ons niet alleen voorgelogen, van het uitzicht had hij ook tegen de anderen gezegd. De anderen zouden ook nog naar een andere vulkaan gaan en via daar naar Bali, maar hadden daar nog weinig vertrouwen in. Al snel bleek dat er niet met die man viel te praten, volgens hem waren wij aan het liegen en hij kapte het gesprek af en eindigde met dat we maar beter uit konden kijken want hij kende daar veel mensen. Toen hadden we het helemaal gehad en hebben we het maar gelaten voor wat het is, uiteindelijk heb je het over een paar euro dus voor ons was het: een les voor de toekomst, volgende keer beter! De anderen gingen overigens wel gewoon door met hun tour want ze hadden geen keuze aangezien de man weigerde hun geld terug te geven.
Na een ritje in de bemo naar het treinstation en weer eindeloos te zijn aangestaard, gingen we bij het station wat eten. Gelukkig hadden we na de negatieve ervaring met de man weer een aantal positieve ervaringen. De bemo chauffeur probeerde ons, in zijn beste Engels, te helpen met de trein tijden, bij het loket was men ook erg behulpzaam en toen we gingen eten kregen we van iemand uitleg wat het allemaal was. We gingen namelijk iets nieuws proberen, Bakso. Iets typisch Indonesisch, een soort gehaktballen en andere ingrediënten in een soort bouillon. Het klinkt vreemd en dat was het ook, niet echt vies maar ook geen favoriet.
Na twee uur in de trein kwamen we aan in Surabaya waar we al snel werden aangesproken door een oude (lokale) man. Hij sprak ons aan in het Nederlands, wat hier heel vreemd voelt. Zeker omdat hij de eerste was sinds we in Indonesië zijn. Hij hielp ons goed met treinkaartjes voor de volgende dag (naar Yogyakarta) en vroeg hier aan het einde een kleine fooi voor, het is en blijft Indonesië. We gingen op zoek naar een goedkoop hotel om de nacht door te komen, we waren namelijk kapot van de hele dag en het vroeg opstaan. Na even gezocht te hebben hadden we een geschikte gevonden. Los van een koude douche, een slecht doorspoelende WC, een kraan die het nauwelijks doet, een gat in het dak in de hal en lekkage in de bar en de hal, hebben we heerlijk geslapen.
De rest (vanaf 7-2-2010) bewaren we nog even voor de volgende keer! We zijn nu in ieder geval in Yogyakarta.
Groetjes,
Maaike & Bas
Laatste dagen Bali en het begin van Java!
De laatste dagen hebben we erg veel meegemaakt en helaas geen tijd gehad om dit te plaatsen. Ook is internet hier minder toegankelijk dan in bijv. Singapore en Australie. Voor onszelf proberen we om elke dag bij te houden wat we hebben gedaan/meegemaakt en dat zullen we ook op de site plaatsen. Omdat we in de laatste zoveel hebben meegemaakt is het nu een flinke lap tekst geworden (een nieuw record!), maar dat moeten jullie ons maar vergeven
De verhalen vanaf 5-2-2010 plaatsen we de volgende keer, dat is namelijk weer een heel avontuur! We zitten nu in Surabaya en gaan morgen naar Yogyakarta. Java gaat tot nu toe sneller dan verwacht omdat er slechts bepaalde punten zijn waar men naartoe gaat. Wordt vervolgd!
Ubud 2-2-2010
Na een lekker ontbijt en onderhandelen met taxi chauffeurs kwamen we na een rit van ongeveer een uur aan in Ubud. Onderweg reden we al door mooie natuur en we begonnen Bali van de plaatjes te herkennen. Eenmaal in Ubud aangekomen gingen we op zoek naar een hotel, de prijzen zijn hier alweer anders dan die in Sanur. Na even zoeken zitten we nu in een leuk hotel met zwembad, heel mooi gelegen in de jungle. We hebben eerst onze tassen gedumpt en een frisse duik genomen in het zwembad, daarna zijn we Ubud in gegaan. Ubud is echt een aanrader als je naar Bali gaat, amper opdringerige verkopers en taxi chauffeurs. Natuurlijk word je wel eens aangesproken maar de manier waarop is heel anders. Je kunt hier gewoon ontspannen rondlopen, bijvoorbeeld over de leuke en knusse markt. 's Avonds zijn we bij een heel leuk restaurantje gaan eten, uit de Lonely Planet. Deze is echt super goedkoop (hoofdgerecht ongeveer € 0,60 tot € 1,20), maar erg lekker en leuke mensen!
Ubud 3-2-2010
Toen we 's ochtends opstonden stond de thermoskan met warm water, thee zakjes en koffie al klaar bij het zitje (bankje en tafel op het balkon) voor onze kamer. Ze hadden ons bij het inchecken al gezegd dat ze ontbijt kwamen brengen dus wij waren benieuwd. Na tien minuten kwam er inderdaad iemand met een dienblad met het ontbijt, vandaag pannenkoek met kokos en banaan en fruit! Het lijkt erop dat ons hotel gerund wordt door een aantal jongens die heel vriendelijk en vrolijk zijn, dat maakt het nog leuker. Na het ontbijt zijn we naar het Monkey Forest gegaan. Dit is een klein reservaat met, zoals de naam al doet vermoeden, apen! Het was heel leuk om tussen de apen rond te lopen, het was een soort apenheul maar dan in het echt. 's Middags zijn we weer gaan lunchen bij hetzelfde restaurantje als gisteren avond, het was wederom lekker en goedkoop!
Na wat relaxen aan het zwembad besloten we om toch te gaan voor een Balinese massage, zo gezegd, zo gedaan. Rond vijf uur lagen we naast elkaar op een massagebed en werden we van top tot teen gemasseerd op Balinese stijl. Een uur later zaten we weer beneden met een kopje gemberthee, ook dat was heerlijk. Samen kostte deze verwennerij ongeveer € 7,50, naast dat het heel lekker was is het een must-do op Bali. Wederom besloten we naar het heerlijke en goedkope restaurantje te gaan, en weer werden we niet teleurgesteld! Na lang wikken en wegen hebben we besloten om morgen richting Java te gaan. De rit duurt ongeveer vier uur, al leert de ervaring ons dat je niet altijd op de inschattingen van de taxi chauffeurs kunt bouwen. Daarna nemen we de boot naar Java, dit duurt ongeveer een uur.
Ubud, Gilimanuk, Ketapang & Banyuwangi 4-2-2010
Wat een dag! Vanochtend zijn we op tijd (7.30u) opgestaan om niet te laat richting Gilimanuk te gaan om daar de ferry te nemen naar Ketapang, Java. Gister avond hadden we al een taxi geregeld dus werden we mooi, zonder nog te hoeven onderhandelen, bij het hotel opgepikt. Na een mooie rit van 3 uur langs een groot deel van de westkust van Bali, kwamen we aan in Gilimanuk. We werden voor de terminal afgezet en met een beetje rondvragen (‘Tickets?') kwamen we bij het ticketverkooppunt. De oversteek kostte nog geen euro voor ons tweeën. De boot zullen we geen woorden aan vuil maken, typisch Azië. We zijn in ieder geval veilig aan de overkant gekomen, dit duurde zo'n 45 minuten.
Op de boot waren we de enige buitenlanders en na wat verkopers werden we door een lokale jongen aangesproken. Wij waren nogal wantrouwend want op Bali wilden de vriendelijke mensen altijd wat van je en bij het hotel hadden ze ons gewaarschuwd voor zakenrollers e.d. Eenmaal van de boot af werden we aangesproken door iemand van het toeristenbureau. Als we wat gegevens noteerden kregen we gratis informatie en advies. Na, uiteraard, niet de correcte gegevens te hebben genoteerd begon de man over de dingen die er hier in de omgeving te doen zijn. Om een lang verhaal kort te maken, hij bood ons een trip aan waarbij we met ongeveer 2-3 dagen al in Yogyakarta zouden zijn. Dit is niet wat wij willen dus hebben we de boot afgehouden en zijn we op pad gegaan. Een stukje verderop zijn we op de stoeprand gaan zitten en hebben we de Lonely Planet er nog eens bij gepakt.
Niet lang daarna besloten we om naar het meest dichtstbijzijnde treinstation te gaan. Na een kort ritje in de bemo (soort budget taxibusje) kwamen we bij het station. Al snel kwamen we erachter dat we waarschijnlijk de trein net gemist hadden. We besloten naar het loket te gaan waar we in gesprek kwamen met Hari, een aardige man van 36 jaar werkzaam op het station. Hij vroeg ons vrijwel direct met hem mee te komen naar zijn kantoor zodat hij ons wat beter kon helpen. We keken onze ogen uit want zijn kantoor bleek de ‘operator-room' te zijn waar alles geregeld wordt. Daar zaten we dan, net uit Bali met een man die heel aardig was maar we niet kenden en waarvan we totaal niet wisten of (en wat) hij van ons wilde. Het bleek te gaan om een eerlijke Javaanse man die ons graag wilde helpen. Na wat informatie over een vulkaan in de buurt vertelde hij ons over de mogelijkheden om met de trein richting Probolinggo (in de omgeving van de Bromo vulkaan) te gaan. We besloten om morgen ochtend de trein te nemen en vandaag naar een hotel te gaan. Hari wist nog wel een goed hotel en pakte meteen zijn telefoon om te bellen. Niet veel later zaten we in een andere bemo (ook geregeld door Hari) op weg naar het hotel.
Het hotel waar we aankwamen was echt een verrassing. Vanaf hier heb je een waanzinnig panorama (tevens de naam van het hotel) uitzicht over de zee, de haven, het dorpje, de natuur en je kijkt zo tegen Bali aan. De eigenaar bleek een Australische man van middelbare leeftijd te zijn die samen met zijn Indonesische vrouw eerder een hotel op Bali had gehad en recent hiernaartoe was verhuisd om dit hotel te beginnen. De kamer is echt veruit de beste kamer waar we tot nu toe zijn geweest. Alles zit erop en aan (airco, warm water, koelkast, TV, etc.). Na onze tassen gedumpt te hebben zijn we terug gegaan naar de bar/restaurant van het hotel om wat te lunchen. We hebben hier echt super lekkere mie goreng gehad en leuk gepraat met de eigenaar.
Toen we op het punt stonden om een duik te nemen in het zwembad werd Bas geroepen door de vrouw van de eigenaar, het was Hari. Hij vroeg of wij het goed vonden als hij zo langskwam en of hij dan een zoon van een vriend mee mocht nemen. Die jongen wil namelijk beter Engels leren en Hari vond dat het goed was als hij met ons kon praten. Natuurlijk vonden wij dit geen probleem. Rond vijf uur kwam Hari eraan, gevolgd door 3-4 andere scooters. Even later stonden we met een groep jongeren (rond de 16 jaar) die een opdracht voor school hadden. De opdracht was om vragen in het Engels op te stellen en deze, in een soort interview, te beantwoorden. Wij waren daarvoor, in hun ogen, erg geschikt en ze vonden het allemaal geweldig om met ons het interview te doen. Het was wel even wennen want het was net of we beroemd waren. Om te beginnen werden de interviews al met een telefoon gefilmd (voor de docent), daarnaast wilden ze allemaal stuk voor stuk op de foto met ons. Al met al een hele leuke ervaring! Nu merken we al dat de mentaliteit op Java heel anders is dan die op Bali, daar zijn ze al gewend aan toeristen.
Na de interviews gingen de jongeren weer weg en hebben we nog even met Hari (die overigens onder werktijd gewoon langskwam) nagepraat en hem een drankje aangeboden. Hari stond erop dat hij zijn telefoonnummer en e-mail adres bij ons achterliet, misschien voor in de toekomst. 's Avonds hebben we hetzelfde besteld als met de lunch, dat was zo ontzettend lekker dat we het graag nog een keer wilden! Na het eten hebben we nog een tijdje gepraat met de eigenaar, Tom.
Dat was het voor zover, we zullen proberen de foto's ook te plaatsen.
Liefs,
Maaike en Bas
De eerste dagen Indonesië, Bali.
Na het passeren van de douane (stelde verrassend weinig voor), stond de volgende verrassing al klaar. Of beter gezegd, verrassingen.. Zo'n 20 geldwisselkantoortjes probeerden ons aan te spreken om geld te wisselen, we liepen snel door en kwamen uit bij de uitgang. Bij het boeken van onze eerste overnachting hadden we een airport pickup geregeld, dus wij keken naar de bordjes van de verschillende chauffeurs. Ter illustratie, je komt het vliegveld uitlopen en dan heb je een soort afgezet gebied. Achter de hekken staan tientallen taxichauffeurs die, als je één voet buiten het gebied zet, als een zwerm bijen achter je aan komen en dingen roepen als: ‘Taxi, yes!', ‘Transport?'. Na de eerste keren vriendelijke ‘no thank you' ging het bij ons al snel over in negeren. Ondertussen was het al na 00.00u en was onze airport pickup er nog steeds niet. Kort daarna waren we het zat en begonnen de onderhandelingen met de taxi chauffeurs.
Eenmaal bij het hotel aangekomen probeerde de taxi chauffeur nog even 10.000 rupiah (1 euro = +/- 13.000 rupiah) achter te houden, maar hier waren wij te scherp voor. Bij de receptie van het hotel begroetten ze ons vriendelijk maar wij waren geïrriteerd omdat er geen airport pickup was. Na dit gezegd te hebben kwam de volgende reactie: ‘maar jullie hoeven nu ook niets te betalen (en een blik van: wat is het probleem?)'. Toen we overgingen tot het betalen van de hotelkamer hield hij er een eigen wisselkoers op na. Omdat het allemaal al niet zo vloeiend ging en het al laat was reageerden wij nog geïrriteerder. Daarop reageerde hij doodleuk: ‘als je dit niet betaalt, dan geef ik je geen kamer'. Normaliter hadden we hem lekker in zijn sop gaar laten koken maar om nu om 1u 's nachts in donkere straatjes op Bali rond te zwerven vonden wij iets te gek!
De volgende ochtend gingen we vol goede moed, bepakt en bezakt, op zoek naar een ander hotel. Na ongeveer een uur hadden we goed en mooi hotel (met airco, warm water en een zwembad) gevonden voor een leuke prijs. We zaten in één van de bekendste plaatsen van Bali, Kuta. Dit was voor ons echt véél te toeristisch. Een aantal voorbeelden:
- De meest opdringerige verkopers op straat met de meest onzinnige dingen voor de meest krankzinnige prijzen.
- Onderweg naar het strand word je belaagd door tientallen (in file staande!) taxi's die al toeterend en roepend proberen je binnen te krijgen.
- Eenmaal op het strand moet je niet denken dat je dit alles ontvlucht, hier wachten wederom verkopers (o.a. ook van surflessen).
- Zit je 's avonds in een Indonesisch restaurantje, zitten er vier typische Amsterdammers (van middelbare leeftijd) naast je te zeuren over alles wat ze besteld hadden. Vervolgens bestellen ze ‘frietus met mayonaises' (in boerenkool Engels).
Naast deze dingen, waar we nu ook om kunnen lachen, hebben we ook een duistere kant van toerisme gezien. Zo werden (oude) mannen geregeld door jonge meisjes (10 - 14 jaar) aangesproken: ‘massage, yes?'. Iets wat toch niet helemaal klopt en niet goed voelt. Daarnaast worden erg jonge kinderen (3 -5 jaar) gebruikt voor bedelen. De moeder houdt ze stevig vast om medelijden te wekken of ze stuurt het kindje achter je aan om geld te vragen.
De volgende dag gingen we op pad om de drukte en het toerisme te ontvluchtten en het ‘echte' Bali te ontdekken. Deze zoektocht eindigde toen we door een taxi in de middle of nowhere werden gedropt. De rust die we wilden kregen we, alleen dit was wel weer heel extreem. Er waren alleen een paar hotels/homestays die belachelijke prijzen vroegen voor de meest simpele accommodaties. Toen het begon te regenen hebben we wederom een taxi genomen naar een andere plaats (Sanur), dit bleek voor 75% dezelfde weg terug te zijn. Wat wel erg leuk was aan de dag, was dat we van alles hebben gezien en meegemaakt. Zo hebben we mooie natuur, zee en apen gezien en konden we lachen met de vriendelijke taxi (meer een afgeragd minibusje) chauffeur.
Sanur bleek een soort rustige en luxere versie van Kuta te zijn. Alhoewel hier nog steeds verkopers en taxi's zijn á la Kuta kun je hier als toerist normaal rondlopen zonder belaagd te worden. De gemiddelde leeftijd is hier wel een stuk hoger (50+) en er zijn veel Nederlanders. Ook dit is niet echt waar wij naar op zoek zijn dus morgen gaan we wederom naar een andere plaats in het binnenland die hopelijk meer te bieden heeft (Ubud). Voorlopig blijven we dus nog op zoek naar het Bali van de plaatjes en wat zo mooi moet zijn. Dat Bali heeft zich al wel eens laten zien door o.a. vriendelijke mensen en de natuur onderweg.
De volgende update zal waarschijnlijk niet lang op zich laten wachten want we reizen wat af en maken hier heel wat mee! Wij gaan zo, als het ophoudt met hard regenen (tja, regenseizoen), even lekker Indonesisch eten met een grote fles bier erbij!
Groetjes en liefs,
Maaike en Bas
China, India, het midden-oosten en Singapore!
Bij deze ons eerste berichtje na de onderbreking in Nederland. We zitten nu op het vliegveld van Singapore te wachten op onze vlucht naar Denpasar (Bali, Indonesië). Singapore was een hele ervaring en is het beste tot omschreven als één grote cultuurmix.
Toen we het vliegtuig uitkwamen konden we op verschillende manieren naar de stad en ons hostel toe, namelijk: taxi (makkelijkste maar duurste), shuttle bus (makkelijk maar nog steeds relatief duur), gewone bus (relatief goedkoop), metro (makkelijk en goedkoop). De keuze was dan ook snel gemaakt, het werd de metro! Dit bleek een super keuze want de metro (MRT) is hier het vervoersmiddel bij uitstek.
Rond 8 uur kwamen we bij ons hostel aan, helaas was de kamer pas rond 12u klaar. We zaten dichtbij een wijk genaamd Little India, dus wij gingen op ontdekkingstocht. Als snel bleek dat zo'n vlucht en een nacht overslaan toch erg vermoeiend is, met ongeveer twee uur waren we weer terug in het hostel. Na wat internetten konden we om 11u al de kamer in, een meevaller! We hebben meteen de spullen gedumpt en zijn gaan slapen om twee uur later nog even rond te kijken in de wijk. We besloten om goed uit te rusten om de volgende dag optimaal gebruik te kunnen maken van de dag en heel Singapore te ontdekken.
De volgende ochtend was er voor onze backpack-standaard een luxe ontbijt. Dit wil zeggen: toast, chocopasta, pindakaas, boter, gekookt ei, koffie/thee en bananen (in Australië was het hoofdzakelijk toast, pindakaas, jam en koffie/thee). Na het ontbijt hebben we de metro genomen (dagpas onbeperkt reizen á +/- 4 euro p.p.!) richting Sentosa Island. Sentosa is een (gedeeltelijk kunstmatig) eilandje voor de kust van Singapore. Hier gaan de Singaporezen naartoe voor hun ontspanning en om bij te komen van de dagelijkse drukte in de stad. Op advies van de opa & oma van Maaike waren we van plan om de kabelbaan naar het eiland te nemen. Helaas was de kabelbaan in onderhoud en zijn we vervolgens met de (nieuwe) monorail gegaan. Het was leuk om gezien te hebben maar het voelde erg nep. Een voorbeeld: je loopt daar over hele mooie (aangelegde) tropische stranden maar kijkt uit op gigantische olietankers die liggen te wachten voor ze de haven in mogen.
Na Sentosa zijn we met de metro naar Chinatown gegaan. Dit was in één woord: super! Zodra je uit bent gestapt sta je voor je gevoel in China. De wereld ziet er ineens totaal anders uit! Overal Chinezen, Chinese spullen, Chinees eten, Chinese muziek, Chinese gebouwen/huizen, Chinese tekens, etc. Na onze ogen uitgekeken te hebben zijn we downtown gegaan.
Wederom kom je bovengronds in een totaal andere wereld. De metro zal ook wel bijdragen aan het gevoel van verschillende werelden. Onderweg zie je niks, dan kom je boven en is het ineens (in een paar minuten) helemaal veranderd. We stonden midden tussen de wolkenkrabbers en zakenlui. Hier hebben wat rondgelopen en zijn we naar een foodmarket geweest, op advies van RTL Travel. Ook dit was weer een bijzondere ervaring: tientallen tafeltjes en kraampjes met de meest uiteenlopende soorten (soms ondefinieerbaar) voedsel. Na enige tijd rondlopen en observeren waar men het meeste bestelde, hebben wij een bord rijst met groentes en kip genomen (+/- 2 euro).
We besloten op i.p.v. de metro, te voet naar de volgende punten te gaan. Het begon namelijk te schemeren en dat leverde hele mooie uitzichten op en dan is onder de grond zitten wel erg jammer. Na een lange wandeling naar het grootste reuzenrad ter wereld (165 meter) en de grootste fontein ter wereld zijn we naar Kampong Glam (Arabische wijk) gegaan. Overigens hebben we niet in het reuzenrad gezeten, het was namelijk heel duur en als backpacker moet je dan keuzes maken. De Arabische wijk was qua beleving niet anders als Little India of Chinatown, wederom een andere wereld. Toen we aankwamen lopen zagen we allemaal bars waar bijna iedereen met een waterpijp zat, dat moesten we natuurlijk proberen. Nog geen 10 minuten later zaten tussen de anderen aan een waterpijp te lurken. Na af en toe wat licht in je hoofd te worden (door de stoom) was het erg ontspannend en lekker.
Na Kampong Glam zijn we nog even teruggegaan naar Chinatown (andere kant van Singapore) omdat dit in het donker ook erg mooi moest zijn, dat was het ook. Hier hebben we in Smith Street (ook bekend als Food Street, allemaal kraampjes met eten) nog wat noodles met kip (wok) gehad, dit was erg lekker en goedkoop (+/- 2,50 euro).
Uiteindelijk waren we rond half 12 's avonds moe, maar zeer voldaan, terug in ons hostel. Ons doel van het optimaal benutten van de dag was zeker bereikt!
Vandaag zijn we eerst naar Orchard Road geweest. Dit is een beroemde winkelstraat met allemaal grote en luxe ketens (Gucci, Prada, D&G, etc.) en shopping malls. We hadden het hier snel gezien en zijn nog even terug gegaan naar Little India om te eindigen in ons hostel en kort daarna naar het vliegveld te gaan (voor de spits!).
Singapore was een hele belevenis en raden we aan iedereen aan. Wij gaan zeker nog eens terug om het opnieuw te ervaren!
Nu gaan we nog even wat eten en dan richting de douane en dan boarden. Ons volgende berichtje zal vanuit Indonesië zijn.
Groetjes en liefs,
Maaike & Bas